SKĄD TA PEWNOŚĆ, ŻE BĘDZIE DOBRZE?

Dopiero kiedy przyszło nam ograniczyć swoje potrzeby, zdałem sobie sprawę z tego, jak dobrze mi się powodzi.

To może wydać się paradoksalne. Każdy przecież wie, co znaczy „krótka kołdra” i to nie kojarzy się z niczym dobrym. Człowiek tyra i tyra i zawsze coś lub ktoś mu przyjdzie i zabierze. A tu jest inaczej. To nie okoliczności zmusiły mnie do kombinowania, rezygnowania z wydatków i skromnego zarządzania pieniędzmi. Zmusiła mnie do tego… moja własna decyzja o oszczędzaniu. Myślałem już kilka razy, czy tego nie przerwać, ale przecież… czy tego chcieliśmy z A.? Czy warto rezygnować z planu oszczędzania w obliczu straty potencjalnych zysków i kilku formalnych przeszkód?

„Na jedzenie oczywiście będzie. Zaraz, a jeszcze stałe wydatki, no i te «nieprzewidziane»: na paliwo, na leki, na jakieś prezenty… Na co nie starczy?” Znamy to. W tym wszystkim jednak, nie wiem czemu, mam poczucie, że na pewno będzie dobrze. Nie wiem skąd, może to wyniosłem z domu, gdzie nigdy mi niczego nie brakowało. To nie znaczy, że budżet rodziców był bez dna. My – dzieci – wiedzieliśmy, że dno zapewne gdzieś jest, skoro nie wszystko rodzice mogą nam kupić i załatwić, ale samego dna nigdy nie widzieliśmy, jeśli tak się mogę wyrazić.

A może to się bierze stąd, że nigdy nie opróżniałem do końca swojej koperty, do której zbierałem prezenty od różnych cioć i wujków? Nie miałem specjalnych marzeń typu: nowa gra komputerowa, kaseta Wu-Tang albo czapka Chicago Bulls. A te nieliczne, które miałem, jakoś mogły poczekać do choinki. Tak to przynajmniej zapamiętałem. No więc nie odczuwałem dojmującego braku pieniędzy.

A może wreszcie to poczucie dostatku mam od Boga, który się troszczy o to, żebym nie wyczyścił doszczętnie kieszeni? To dzięki Niemu przecież mam pracę, której pierwszy dzień przypadł na mój powrót z podróży poślubnej. W tej sprawie nie kiwnąłem nawet palcem. Poza tym, że pojechałem na dwie rozmowy, przygotowałem się trochę do nich i napisałem nową wersję CV plus liścik motywacyjny (w tym jestem dobry). Czy aby na pewno dzięki Niemu, czy „tylko” tak wierzę? Zawsze przecież znajdzie się jakieś „naturalne” wytłumaczenie, mógłbym na przykład powiedzieć, że to przez znajomości. A jednak nie… Zresztą nie tylko tę pracę dostałem dzięki Bogu.

Podobnie wierzę, że będzie jeszcze lepiej. Bo dostanę podwyżkę albo nową pracę. Nową pracę? No, coś trzeba będzie robić w dwa tysiące szesnastym, kiedy skończy mi się umowa. Pani Krysia z księgowości przy każdej okazji z przekonaniem kiwa głową i mówi: ­– Nie, no dla naszego pana Janeczka to musi się znaleźć jakieś nowe zajęcie w tym instytucie, przecież nie zwolnią… – I nie tylko Pani Krysia tak mówi. A ja nie mam ochoty ani zaprzeczać, ani potwierdzać tych domysłów. Bo choćby mnie nawet zwolnili, to przecież wiem, że będzie dobrze. Moja wiara jest irracjonalna i silna.

Zatem z jednej strony patrzę z nadzieją w przyszłość, że mi się krzywda nie stanie. Z drugiej strony doceniam to, co mam. Niewiele, ale to wszystko, czego mi dziś potrzeba. Ciekawe, że powinienem napisać nie „mi”, lecz „nam” – czego NAM potrzeba. Bo przecież nie jestem sam, ale utrzymuję rodzinę: żonę i dziecko, pardon, dzieci. Strasznie to dziwnie brzmi, obco: ja kogoś „utrzymuję”? A kim ja jestem? Ja tylko chodzę do pracy, wracam do domu, wydaję pieniądze. To nie jest żadne utrzymywanie, nie sądzę tak, nie czuję tego. Właściwie odkąd opuściłem rodzinny dom i przestałem dostawać jedzenie i pieniądze „na życie” od rodziców, jakoś ciągle nie straciłem tego poczucia, że ktoś się mną opiekuje. A zmieniło się niby wszystko. Taka to jest moja wielka odpowiedzialność. Bardziej już niż o pieniądze, troszczę się o to, czy mądrze wykorzystuję resztę mojego życia, czy się rozwijam, czy dość czasu poświęcam na modlitwę, czy dość – żonie. Czy to nie wspaniałe? A przecież pisanie tego tekstu przypadło akurat na dni, kiedy z nadzieją czekam na następną wypłatę.

W pewnym sensie jest jeszcze jedna rzecz godna troski: zdrowie. Właśnie przeżyliśmy z A. ciężki początek tygodnia. Wyglądało to na jakieś wirusową infekcję żołądkową. Mnóstwo mdłości i nawracające wymioty. Najpierw A., potem ja. Wiecie, co pomogło? To, co zawsze. Na przekór swojemu nieszczęściu i beznadziei w takich chwilach głośno uwielbiam Boga – za to, że jest dobry, że się o nas troszczy, że jest wszechmogący i pamięta o mnie i mojej rodzinie. Za to, że jest naszym lekarzem. Prośba o uzdrowienie stoi na końcu, kiedy jestem już pełen nadziei, nawet uradowany. Ból brzucha A. przeszedł natychmiast. Jej siły powróciły zaskakująco szybko, moje – również. A do lekarzy poszliśmy tylko po zwolnienie z pracy dla mnie i po to, by się przekonać, że z ciążą wszystko jest w porządku. Jak dobrze nam się powodzi!

Autor: wdev

Powiązane posty: